Η ΔΚΠΚ στο πλευρό των εργαζομένων του Δήμου μας
Εμείς στη ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ πιστεύουμε ότι όσα συμβαίνουν στους δήμους, είναι μέρος των γενικότερων προβλημάτων και αν δεν καταλάβουμε την πηγή αυτής της κατάστασης δεν μπορούμε να έχουμε άποψη ή να προτείνουμε λύσεις.
Τον τελευταίο καιρό βλέπουμε όλο και περισσότερο, αξιωματούχους της κυβέρνησης και δημοσιογράφους μέσων ενημέρωσης που ανήκουν σε επιχειρηματίες, να συκοφαντούν και να λοιδορούν το κράτος που αυτοί οι ίδιοι δημιούργησαν, έθρεψαν και λειτούργησαν. Τα δύο κόμματα εξουσίας, που κυβέρνησαν τα τελευταία 35 χρόνια, γίνονται τιμητές του δημόσιου τομέα και των όποιων προβλημάτων υπάρχουν σ’ αυτόν, λες και αυτοί κυβερνούσαν άλλη χώρα.
Μας λένε, «έχουμε μεγάλο και πολυδάπανο κράτος» και γι’ αυτό χρειάζονται οι περικοπές και οι απολύσεις. Ψέματα !Τα επίσημα στοιχεία του ΟΟΣΑ, που μπορεί οποιοσδήποτε να δει στο διαδίκτυο, δείχνουν σαφώς, ότι στην Ελλάδα οι δημόσιες δαπάνες βρίσκονται στο μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ, και κάτω από τον μέσο όρο των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην έκθεσή του δε ο ΟΟΣΑ αναφέρει κατά λέξη: «Η Ελλάδα έχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά δημόσιας απασχόλησης 7,9% , σε σχέση με το συνολικό εργατικό δυναμικό το 2008» Σημειωτέον ότι ο μέσος όρος δημόσιας απασχόλησης των χωρών του ΟΟΣΑ είναι 15%. Στην ίδια έκθεση αναφέρεται ότι το μισθολογικό κόστος του δημοσίου, βρίσκεται μέσα στα όρια που καθορίζονται για τις χώρες της ίδιας κατηγορίας.
Θα ρωτήσει κάποιος, «δηλαδή είσαστε ευχαριστημένοι από τον δημόσιο τομέα στην χώρα μας. Απερίφραστα απαντούμε όχι. Έχουμε ένα γραφειοκρατικό, συγκεντρωτικό και αναποτελεσματικό κρατικό μηχανισμό. Όμως όταν το πλοίο πάει για βύθισμα, δεν φταίνε οι λοστρόμοι αλλά ο καπετάνιος και ο τρόπος που το χειρίζεται.
Στην ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ πιστεύουμε ότι η επίθεση και συκοφάντηση των εργαζομένων στον δημόσιο αλλά και στον ιδιωτικό τομέα, έχει εξήγηση, έχει και στόχους. Aυτός είναι ο λόγος που επιμένουν σε μια αναποτελεσματική πολιτική που καταδικάζει τη χώρα σε ύφεση, ανεργία και κοινωνική απόγνωση. Δεν τους ενδιαφέρει ότι λόγω της ύφεσης το χρέος μεγαλώνει, επειδή ο πραγματικός στόχος είναι
- Η μείωση μισθών και εργασιακών δικαιωμάτων
- Η περικοπή του κοινωνικού κράτους
Αυτά γίνονται κατά την γνώμη μας εφαρμόζοντας τον σχεδιασμό της περίφημης οικονομικής σχολής του Σικάγου, προωθώντας αυτό το οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο ακραίου νεοφιλελευθερισμού, που θα βοηθήσει την αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου.
Για να μην έχουν ελλειμματικούς προϋπολογισμούς, όταν μειώνουν την φορολογία του κεφαλαίου, δημιουργούν μικρότερο κράτος με λιγότερες δαπάνες. Δηλαδή αντί να αντλήσουν έσοδα από τον πλούτο που παράγεται, μειώνουν τις κοινωνικές δαπάνες και τους μισθούς του δημοσίου. Παράλληλα μειώνουν και το μισθολογικό κόστος στον ιδιωτικό τομέα, αυξάνοντας τα ποσοστά κέρδους. Οι δημόσιες υποδομές και οι κερδοφόρες επιχειρήσεις του κράτους, γίνονται περιουσιακά στοιχεία του κεφαλαίου. Δρόμοι, λιμάνια, αεροδρόμια, ενέργεια, ύδρευση κλπ, θυσιάζονται για ένα κομμάτι ψωμί, αποτελώντας σίγουρη επένδυση , χωρίς ρίσκο για τους επιχειρηματίες.
Τα μέτρα που λαμβάνονται δεν αφορούν μόνο την Ελλάδα- η χώρα μας είναι απλώς ο αδύναμος κρίκος στην Ευρωπαική οικονομία- αλλά όλες τις χώρες. Γι’ αυτό βλέπουμε άλλωστε τους εργαζόμενους σε όλη την Ευρώπη και τον κόσμο να είναι στους δρόμους. Η Ελλάδα είναι ο αδύναμος κρίκος της αλυσίδας, επειδή τα δυο κόμματα εξουσίας δεν κατάφεραν και δεν ήθελαν να λειτουργήσουν, ούτε καν μια τυπική αστική δημοκρατία. Έφτιαξαν ένα κράτος με διαφθορά, πελατειακές σχέσεις, ένα κράτος στην υπηρεσία των επιχειρηματιών.
Ποιοι όμως κινούν τα νήματα, προς αυτή την κατεύθυνση που φτωχοποιεί την μεγάλη πλειοψηφία του Ελληνικού λαού ;
Κατά την γνώμη μας
-είναι αυτοί που βλέπουν την κρίση ως ευκαιρία, να συνεχίσουν να νέμονται τον πλούτο που παράγεται
-είναι αυτοί που έχουν (κατά το spiegel) , καταθέσεις τριπλάσιες του ελληνικού χρέους στις ελβετικές τράπεζες 600 δις
-είναι αυτοί που έρχονται ως επενδυτές να πάρουν για ένα κομμάτι ψωμί, κερδοφόρες δημόσιες επιχειρήσεις
-είναι αυτοί που επενδύουν στους χαμηλούς μισθούς, τις απολύσεις και τους χαμηλούς φόρους για το κεφάλαιο
-είναι αυτοί που επενδύουν όταν το κράτος συρρικνώνει την πρόνοια, την υγεία , την παιδεία
Και αν αναρωτιέστε που βρέθηκαν τα 600 δις καταθέσεων στο εξωτερικό, πρέπει να πούμε ότι
-η χώρα μας κατέχει την αξιοζήλευτη 27η θέση ανάμεσα σε 180 χώρες βάσει του ΑΕΠ που παράγει
-ο υπό ελληνική σημαία στόλος κατέχει το 39,7% του συνόλου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή είναι ο πρώτος
-οι ελληνικές κατασκευαστικές εταιρείες κατασκευάζουν διυλιστήρια στη Σ. Αραβία, αυτοκινητόδρομους στην Πολωνία, οικισμούς στη Ρωσία, ιδιωτικά και δημόσια έργα σε όλα τα Βαλκάνια
-στην Ελλάδα είναι εγκατεστημένες 216 ελληνικές πολυεθνικές
-δραστηριοποιούνται ένα σωρό παράκτιων (off shore) εταιρειών, που δρουν ασύδοτα, με την ανοχή του καθεστώτος, το οποίο προστατεύει τους έχοντες από φορολόγηση.
στη χώρα μας εδρεύουν
-η δεύτερη στον κόσμο εταιρεία τυχερών παιχνιδιών(INTRALOT),
-η δεύτερη στον κόσμο σε κύκλο εργασιών COCA-COLA(3Ε),
-οι ελληνικές χαλυβουργίες με 2,5 εκ τόνους χάλυβα εξάγουν σε πολλές χώρες πλην της ελληνικής αγοράς,
-η τσιμεντοβιομηχανία ΤΙΤΑΝ, με 7 εργοστάσια, βρίσκεται σε πολλές χώρες,
-πολλές επιχειρήσεις με συμμετοχή του δημοσίου, δραστηριοποιούνται σε πολλές χώρες (ΟΤΕ,ΕΛΠΕ κλπ)
Άρα πλούτος παράγεται!
Για παράδειγμα από το 1997έεως 2007 η χώρα μας είχε από τους μεγαλύτερους ρυθμούς ανάπτυξης στην Ευρώπη με αποτέλεσμα την αύξηση του ΑΕΠ κατά 44%. Άρα με απλά μαθηματικά θα έπρεπε να επέλθει σημαντική αύξηση των εσόδων του κράτους και μείωση του χρέους. Δεν συνέβη όμως. Γιατί;
Δεν συνέβη επειδή είχαμε δραματική μείωση των φορολογικών συντελεστών στα κέρδη του κεφαλαίου και στη μεγάλη περιουσία. Δέστε π.χ. φορολογία αδιανέμητων κερδών σε Α.Ε. και Ε.Π.Ε
Το 1981 ήταν 40-45% ,
το 2004 35% ,
το 2009 24%
σήμερα 20%
Παράλληλα, ενώ καταργούνται οι φοροαπαλλαγές στα μικρά εισοδήματα, έχουμε μια πλειάδα φοροαπαλλαγών για τους επιχειρηματίες. Ένα απλό παράδειγμα, για να αποδείξουμε όσα λέμε: οι Έλληνες εφοπλιστές έχουν 58 φοροαπαλλαγές. Το 2010 συνέβαλλαν στα έσοδα του κράτους κατά 12 εκ. ευρώ, όταν μόνο από τα παράβολα των μεταναστών το ελληνικό κράτος εισέπραξε 50 εκ. ευρώ.
Οι φόροι που πλήρωσαν οι μισθωτοί και τα άλλα φυσικά πρόσωπα σχεδόν διπλασιάστηκαν από το 2004 εως το 2008 ( από 5,6 δις σε 11 δις). Αντιθέτως στις Α.Ε. είχαμε στα αντίστοιχα χρόνια και μικρή μείωση (από 4.8 δις το 2004 σε 4,77 το 2008).
Όλα αυτά με δυο λόγια σημαίνουν ότι στη χώρα μας παράγεται πλούτος, αλλά καταλήγει στις τσέπες λίγων οι οποίοι πλουτίζουν χωρίς να πληρώνουν φόρους, άρα το πρόβλημα του ελλείμματος, είναι πρόβλημα εσόδων και όχι δαπανών. Δυστυχώς τα δυο κόμματα εξουσίας αναζητούν τα έσοδα του κράτους κυρίως από τα συνήθη υποζύγια και όχι από τους κατέχοντες.
Τώρα ξέρουμε θα μας ρωτήσετε τι έχουμε να προτείνουμε, αφού, όπως ισχυρίζεστε στη διοίκηση, ότι γίνεται είναι μονόδρομος, δεν υπάρχει άλλη λύση. Εμείς πιστεύουμε ότι βεβαίως και υπάρχει και αυτό προκύπτει αβίαστα από όσα προαναφέραμε.
Όσον αφορά τα δημόσια έσοδα, το 1,5 δις που θα εισπράξετε από τα χαράτσια σε μισθωτούς, συνταξιούχους και μικροεπαγγελματίες θα μπορούσατε να το εισπράξετε από μια ειδική εισφορά μόλις 1% σε ΑΕ και ΕΠΕ. Τα 3 δις από τη μείωση του αφορολόγητου στα 5000 ευρώ, τα 2,5 δις από το ειδικό τέλος σε ακίνητα ακόμα και μικροϊδιοκτητών, τα 2 δις από μείωση συντάξεων και παροχών κοινωνικού κράτους, θα μπορούσαν να εισπραχθούν από εισφορές του πλούτου σε μετοχές και χρεόγραφα άνω των 50000 ευρώ κατ’ άτομο, σε καταθέσεις άνω των 100000 κατ’ άτομο, με αύξηση της φορολογίας κερδών μεγάλων επιχειρήσεων τουλάχιστον στο 30% από το 20%, με κατάργηση σκανδαλωδών φοροαπαλλαγών σε μεγάλες επιχειρήσεις, με φορολόγηση κλίμακος όλων των εισοδημάτων ανεξαρτήτως πηγής, με δημιουργία περιουσιολογίου, με κατάργηση περιουσιακών απορρήτων, με μείωση των εξοπλιστικών δαπανών και με πάρα πολλές ακόμη εναλλακτικές προτάσεις που είναι στον αντίποδα της πολιτικής που ακολουθείται.
Φυσικά όλα αυτά προϋποθέτουν μια κυβέρνηση που να υπηρετεί τα συμφέροντα της πλειοψηφίας που είναι εργαζόμενοι και όχι μιας χούφτας πλουσίων.
Τώρα όσον αφορά τους ΟΤΑ.
Από όσα βλέπουμε στους δήμους τον τελευταίο χρόνο, είναι πλέον σαφές ότι σε αυτό το πολιτικό και θεσμικό περιβάλλον, δεν μπορούμε να έχουμε πραγματική τοπική αυτοδιοίκηση, στήριγμα και αρωγό των κατοίκων.
Ο «Καλλικράτης», απόρροια του μνημονίου, σήμανε το τέλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και οδηγεί τους δήμους - με προδιαγεγραμμένο σχέδιο – σε εξαρτήματα της κεντρικής κυβέρνησης, επιστάτες ενοικίασης υπηρεσιών σε ιδιώτες.
Εκεί θα καταλήξει και ο δήμος μας, όταν, εφαρμόζοντας τις εγκυκλίους του υπουργείου για τον «Καλλικράτη», θα έχει μείνει με 20 άτομα στην καθαριότητα, με τεράστιες ελλείψεις στους παιδικούς σταθμούς, στο Συμβουλευτικό κέντρο οικογένειας, στα προγράμματα αθλητισμού, πολιτισμού κλπ.
Θα πει κάποιος, τι σε νοιάζει αν έχουν την καθαριότητα ιδιώτες, αν η πόλη είναι καθαρή, ας πούμε. Με νοιάζει, και μας νοιάζει όλους για δύο λόγους.
Πρώτον γιατί, όπου είχαμε ιδιωτικοποιήσεις κοινωφελών υπηρεσιών σε όλο τον κόσμο, είχαμε ένα προσωρινό όφελος, αλλά μετά είχαμε κατακόρυφη αύξηση της τιμής των υπηρεσιών και υποβάθμιση της ποιότητας. Το παράδειγμα του νερού στο δήμο του Παρισιού είναι χαρακτηριστικό, όπου σε μια πενταετία είχαμε 259% αύξηση της τιμής του νερού, ενώ η ποιότητά του έγινε τόσο χειρότερη που ανάγκασε τον δήμο της πόλης να αγοράσει την εταιρεία ύδρευσης. Το δεύτερο είναι ότι αυτές οι εταιρείες που αναλαμβάνουν ιδιωτικά τις υπηρεσίες, λειτουργούν στα όρια της νομιμότητας, με εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα και μισθούς πείνας, που όταν τολμήσουν να διεκδικήσουν την αξιοπρέπειά τους, έχουν την τύχη της Κούνεβα.
Η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ στηρίζει τον αγώνα των εργαζομένων στους ΟΤΑ και τους αγώνες της πλειοψηφίας της κοινωνίας.
Δεν θα επαναλάβουμε την συζήτηση, αν ο αριθμός των εργαζομένων στο δήμο είναι επαρκής, τι προβλέπει ο οργανισμός του δήμου, ποιες είναι οι ανάγκες της πόλης, τι γίνεται με τους συμβασιούχους, τι γίνεται με τους απλήρωτους εργαζόμενους στις δημοτικές επιχειρήσεις και πολλά άλλα, γιατί έχουμε τοποθετηθεί επανειλημμένα στο δημοτικό συμβούλιο. Θα πούμε μόνο ότι προωθούνται και στους δήμους, οι ελαστικές σχέσεις εργασίας, η εργασιακή εφεδρεία δηλαδή οι απολύσεις και η απαγόρευση πρόσληψης προσωπικού.
Η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ καλεί τους Καλλιθεάτες να αντισταθούν σε αυτή τη λαίλαπα και να παλέψουν για την ανατροπή αυτής της πολιτικής, που οδηγεί σε μαρασμό την Τοπική Αυτοδιοίκηση αλλά και την χώρα ολόκληρη.
Τα προβλήματα ξεφεύγουν πλέον από τα όρια της γειτονιάς και της πόλης, αφού συνδέονται άμεσα με την γενικότερη πολιτική κατάσταση. Η κοινωνική πολιτική του δήμου, ο τοπικός πολιτισμός, η κατάσταση των σχολείων, ο αθλητισμός για όλους θα είναι κενό γράμμα με την πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση και δυστυχώς στηρίζει απολύτως και η δικιά μας διοίκηση του δήμου.
Τοποθέτηση του Τάκη Μακρίδη, επικεφαλής της
ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ
ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ,
στο Δημοτικό Συμβούλιο της 17ης Οκτωβρίου 2011
Ανταποκρινόμενοι στο αίτημα των εργαζομένων στο δήμο μας, η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ πήραμε την πρωτοβουλία να ζητήσουμε τη σύγκλιση αυτής της συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου. Χρειάστηκε μεγάλη πίεση προς τον κ. δήμαρχο για να δεχτεί τη σημερινή συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου. Κανείς φυσικά δεν αναρωτιέται γιατί. Υπάρχει ένας νόμος στα μαθηματικά, από τη θεωρία των συνόλων που διδάσκονται τα παιδιά στην Α΄ Γυμνασίου, που λέει πως ό,τι ισχύει για το σύνολο ισχύει για τα μέρη του. Έλλειμμα δημοκρατίας στην κεντρική πολιτική σκηνή, έλλειμμα δημοκρατίας και εδώ, στο μικρόκοσμο, στο σημαντικό μικρόκοσμο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Και φόβος. Γιατί όποιος δεν έχει τίποτα να φοβηθεί, ανοίγεται στις διάφανες και καθαρές κουβέντες, δημόσια. Δεν έβλαψε ποτέ κανένα ο δημόσιος διάλογος. Αρκεί να είναι διάλογος.
Κυρίες και κύριοι, άλλοι, πλέον γνώστες εμού, μπορούν να σας εξηγήσουν καλύτερα τα οικονομικά φαινόμενα, άλλοι μπορούν να σας εξηγήσουν με την αντικειμενικότητα της επιστημονικής ανάλυσης την διαφθορά στην οποία έριξε σιγά-σιγά την κοινωνία μας το υπάρχον πολιτικό σύστημα ήδη νεκρό και ήδη σεσηπός. Εγώ θέλω εδώ μέσα, δημόσια, να πω πώς αισθάνομαι. Να πω πόσο πολύ ντρέπομαι, πόσο ντρέπομαι για την κατάντια της πατρίδας μας, για τους άστεγους, για τους άνεργους, για τους νέους που δεν έχουν μέλλον και σκέφτονται τη μετανάστευση, για τους γέροντες που ζουν μέσα στην αθλιότητα των 400 και λιγότερο ευρώ το μήνα ύστερα από μια ζωή δουλειάς, ντρέπομαι. Διδάσκω ιστορία με κατεβασμένο κεφάλι. Τι να πω στους μαθητές μου; Πως πολέμησαν τόσοι άνθρωποι, χύθηκε τόσο αίμα για να έρθει μια κυβέρνηση που παράδωσε εν μία νυκτί τη χώρα δεμένη χειροπόδαρα σε ξένο κατακτητή –γιατί τι άλλο από κατάκτηση και κατοχή είναι να μιλάνε η Μέρκελ και ο Σαρκοζί για τις τύχες του λαού μας, χωρίς την παρουσία Έλληνα πολιτικού, και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να δηλώνει ανενδοίαστα με προκλητική μακαριότητα «Παρακο λουθούμε τις εξελίξεις». Ούτε ο Τσολάκογλου δεν θα το έλεγε χαριέστερα.
Η χώρα ιδιωτικοποιείται: 556 πολύτιμα κρεβάτια δημόσιων νοσοκομείων παραδόθηκαν σε ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες αμέσως μετά τις πρώτες συγχωνεύσεις νοσοκομείων. Τα σκουπίδια αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες επιχειρηματικές και πλέον κερδοφόρες επενδύσεις. Έτσι ενώ η έννοια «σκουπίδια» είναι αποδεδειγμένο πως είναι ξεπερασμένη, αφού στο 80% του όγκου τους είναι ανακυκλώσιμα υλικά, η κυβέρνηση επιμένει σε απαράδεκτες περιβαλλοντικά και οικονομικά μεθόδους διαχείρισης, διαγράφοντας την έννοια της πρόληψης. Γιατί η επιλογή του σχεδιασμού για τη διαχείριση των απορριμμάτων δεν γίνεται εδώ και πολλά χρόνια με γνώμονα το κοινό καλό, αλλά την ικανοποίηση συγκεκριμένων οικονομικών συμφερόντων, που εκφράζονται μέσα από συγκεκριμένες τεχνολογίες διαχείρισης, εν προκειμένω της βιοξήρανσης, που εισηγείται η κοινοπραξία της οποίας βασικό στέλεχος είναι η περίφημη ΗΛΕΚΤΩΡ του Μπόμπολα.
Και τώρα επεκτείνονται οι εργασίες ιδιωτικοποίησης και στην αποκομιδή των απορριμμάτων. Με αποτέλεσμα απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας και παράδοση ενός τόσο νευραλγικού τομέα σε εταιρείες που φάνηκε αμέσως ότι δεν έχουν την απαραίτητα υποδομή. Και που φυσικά θα τις χρυσοπληρώσουμε μέσα από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ, που έγινε και μόδα, μέχρι να αποκτήσουν και να μας εξυπηρετήσουν, Κύριος οίδε με τι τιμές. Και για να θέσουμε ένα καίριο ερώτημα: πώς και πότε υπογράφηκαν αυτές οι συμβάσεις;
Επιτρέψτε μου να διηγηθώ σύντομα μια ιστορία: Παρίσι 1986, εποχή της συγκατοίκησης, πρόεδρος ο σοσιαλιστής Μιτεράν, πρωθυπουργός ο δεξιός Ντ’ Εσταίν, δήμαρχος ο Σιράκ. Ο τελευταίος είχε υπογράψει μια συμφωνία με ιδιωτική εταιρεία καθαρισμού και είχε παραδώσει στην εν λόγω εταιρεία τον καθαρισμό της πόλης. Ήταν ένας χειμώνας με φοβερή κακοκαιρία, το χιόνι έφτανε στα γόνατα. Το συμβόλαιο όμως δεν ανέφερε ρητά τον καθαρισμό από χιόνι, η εταιρεία αρνήθηκε και μετά από αρκετές εφιαλτικές μέρες που η πόλη είχε γίνει αδιάβατη, βγήκε στο δρόμο ο στρατός να καθαρίσει. Για τους Έλληνες αυτό ξύπναγε τρομαγμένες μνήμες από την δικτατορία. Για τους Γάλλους έκπληξη και θυμό. Ωστόσο η εταιρεία πληρώθηκε κανονικά. Αυτό θα πει ιδιωτικοποίηση. Και όπου δοκιμάστηκε –Χιλή, Αργεντινή, Κορέα, Ν. Αφρική, ακόμα και στη θατσερική Αγγλία, για να μην πούμε το ταλαίπωρο Ιράκ, άφησε πίσω της όχι συντρίμμια, αλλά θρύψαλα. Δεν έλυσε, ενέτεινε τα προβλήματα. Και μόλις τα υπερκέρδη άρχιζαν να λιγοστεύουν παράταγε κυριολεκτικά στο έλεος του Θεού τους τομείς που είχε αναλάβει και αποχωρούσε για άλλα θύματα. Το πείραμα έχει ξαναγίνει. Στην Ελλάδα επαναλαμβάνεται σε μια πιο εξελιγμένη μορφή, για να πατάξει μετά την αντίσταση όλων των ευρωπαϊκών λαών που έχουν μακρόχρονους αγώνες αλλά και νίκες στις διεκδικήσεις τους. Αυτή τη στιγμή κυβέρνηση και τρόικα εμπαίζουν τη νοημοσύνη μας, σαν τους καλόγερους του μεσαίωνα, ονοματίζουν λύση τον όλεθρο. Μας αντιμετωπίζουν ως ένα λαό τρελών, που ξαφνικά βγήκε στο δρόμο, για πλάκα προφανώς, για να διασκεδάσει την πλήξη του. Ή γιατί σκοτεινά κέντρα που εποφθαλμιούν την σταθερότητα υποκινούν όλο το πλήθος των αναγκεμένων και απελπισμένων ανθρώπων.
Τι άλλο θα ακολουθήσει; Οι συγκοινωνίες, το νερό, τα σχολεία; Τα παιδιά μας ακόμη; Ε, τότε, ας μην χρονοτριβούν οι κυβερνώντες, με ειλικρίνεια και σύμφωνοι προς τις αρχές της ιδιωτικοποίησης που ασπάζονται, δεν χρειάζεται παρά να παραιτηθεί η κυβέρνηση και να παραδώσει και επισήμως με χαρτιά και βούλες τη χώρα σε μάνατζερ, να παραιτηθείτε κι εσείς, κύριοι της διοίκησης, και αφού ο πολιτικός χώρος που εκπροσωπείτε προτείνει την ιδιωτικοποίηση ως λύση, να παραδώσετε το δήμο σε μανάτζερ που θα ξέρουν να κάνουν καλύτερα τη δουλειά από σας.. (!!!). Αλλιώς, οφείλετε να διαφοροποιήσετε τη θέση σας, εδώ και τώρα, ευθαρσώς, δημόσια και με διαφάνεια. Ως δημοτική αρχή ολόκληρου του δήμου και όχι μιας φιλοκυβερνητικής μειοψηφίας και να δεσμευτούμε όλοι με ένα ψήφισμα που θα απαιτεί την κατάργηση του νόμου για όλη την Τ.Α., δηλαδή θα προστατεύει την λειτουργία του δήμου και το ψωμί των εργαζομένων που είναι απαραίτητοι γι’ αυτό.
Μαρώ Τριανταφύλλου
Τοποθέτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο
της 17ης Οκτωβρίου 2011