Η ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΩΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Κύριε πρόεδρε, κύριε δήμαρχε, κυρίες και κύριοι,
Μου είναι δύσκολο να μιλήσω σήμερα ως μέλος του Δ.Σ. 20 και παραπάνω χρόνια μάχιμη εκπαιδευτικός σε δημόσια λύκεια της Αττικής και της Βοιωτίας. 20 χρόνια με τη σκόνη της κιμωλίας στα πνεμόνια και τις φωνές των παιδιών στ’ αυτιά. Και το λέω με μεγάλη περηφάνια, γιατί αγαπώ με πάθος τη δουλειά μου και νιώθω μέγιστη τιμή που ο λαός μου μού εμπιστεύθηκε τα παιδιά του για να τους μάθω γράμματα, όσα γράμματα μπορούν να μάθουν στο ψυχοβόρο, καταπιεστικό και χωρίς σοβαρή υλικοτεχνική υποδομή σχολείο μας. Εμείς βλέπετε στην Ελλάδα  ανάμεσα σε ένα  εξοπλισμένο σχολείο και ένα χωλαίνον υποβρύχιο σαφώς προτιμούμε την πολεμική δαπάνη, όσο περιττή και  σπάταλη κι αν αποδεικνύεται.
Ας είναι.  Η ΔΚΠΚ ειλικρινά δεν καταλαβαίνει το νόημα της σημερινής συζήτησης, εκτός κι αν συζητούμε ακαδημαϊκά, ανταλλάσσοντας απόψεις. Αυτή η συζήτηση και σας το είπαμε στο προηγούμενο συμβούλιο, έπρεπε να έχει γίνει πριν από το πρωί της τρέχουσας ημέρας ώστε όταν  ο δήμαρχος παρουσιαζόταν μπροστά στην υπουργό παιδείας να είχε μαζί του και την απόφαση του Δ.Σ. Όπως έκαναν πολλοί άλλοι δήμοι. Προφανώς, κ. δήμαρχε, δεν θέλατε να γίνει αυτή η συζήτηση. Αλλιώς, κατά τη γνώμη μας, θα είχατε βρει μια γωνιά χρόνου για ένα έκτακτο Δ.Σ. παρόντων και των φορέων που σχετίζονται με το θέμα μας. Αλλά και ο μόνο ο τρόπος διατύπωσης στην ατζέντα των θεμάτων της  ημέρας: συζήτηση για την παιδεία, δείχνει ότι μάλλον η συζήτηση γίνεται για να γίνει, αλλιώς δεν θα μιλούσαμε περί παιδείας, ως να ήταν παλιομοδίτικο θέμα έκθεσης ιδεών σε φροντιστήριο.

Τι θα πει συγχωνεύσεις σχολείων; Θα πει σχολεία με μεγάλο αριθμό τμημάτων και πολλά παιδιά ανά τμήμα. Και επειδή είμαστε στο 2011 κι όχι στο 1950 ή έστω στο 1970, δηλαδή σε μια εποχή πολύ αυξημένων απαιτήσεων, με παιδιά που δεν θεωρούν αυτονόητη την πειθαρχία, με έντονα οικογενειακά προβλήματα και τώρα πια με δυσβάστακτα υλικά προβλήματα, ανάμεσά τους ακόμα και το φαγητό, τάξεις των 30 μαθητών σημαίνει τάξεις πολύ δύσκολες στον έλεγχο, που ο δάσκαλος δεν μπορεί να ασχοληθεί με κάθε μαθητή χωριστά όπως πρέπει για να διαγνώσει τις ιδιαιτερότητες, τα προβλήματά του ακόμα και τις μαθησιακές δυσκολίες του. Γιατί το σχολείο δεν έχει ρόλο ιμάντα μεταφοράς γνώσεων –αυτό ξέρετε πόσο εύκολο είναι για ένα μέσο καταρτισμένο δάσκαλο- και μόνο αλλά ρόλο διαπαιδαγώγησης και κοινωνικοποίησης του παιδιού. Δουλειά του είναι να βοηθήσει να ανοίξουν οι ορίζοντες του μαθητή, να δει τους δρόμους που ανοίγονται μπροστά του και να βρει τα κριτήρια για να επιλέξει, να ετοιμαστεί για ενεργός πολίτης. Αλλά προφανώς αυτό είναι και το ζήτημα: να μην ετοιμαστεί για πολίτης.

Εχτές στην κρατική τηλεόραση παρακολούθησα την κ. Χριστοφιλοπούλου να μιλά με περηφάνια για το ψηφιακό φροντιστήριο. Πραγματικά εντυπωσιάστηκα θετικά από την επίδειξη του προγράμματος. Όμως την ίδια στιγμή ανατρίχιασα συνειδητοποιώντας ότι αυτό είναι το όραμα του νέου σχολείου. Όταν θα κλείσουν τα μικρά σχολεία της επαρχίας και ειδικά των παραμεθόριων περιοχών και με τα προβλήματα μεταφοράς μαθητών από το ένα χωριό στο άλλο, τότε η λύση θα έρθει απλή: εκπαίδευση εξ αποστάσεως, μέσω υπολογιστή. Δηλαδή παθητικότητα και εξάρτηση, μια δήθεν διαδραστικότητα που θα βασίζεται σε ερωτήσεις επί δοσμένης ύλης και όχι σε πραγματικές απορίες που γεννά μόνο η καθημερινή τριβή με τους άλλους ανθρώπους. Αυτό το σχολείο οραματίζεται η κυβέρνηση. Φτηνό, χωρίς δασκάλους και ακίνδυνο. Γι’ αυτό εδώ και χρόνια η λέξη ικανότητα έχει αντικατασταθεί από τη λέξη δεξιότητα και η έννοια της διά βίου μάθηση δεν είναι πια πρόσκτηση γνώσεων αλλά νέων δεξιοτήτων με μόνο στόχο το περιπόθητο, το απαραίτητο και το όλο και πιο δυσεύρετο μεροκάματο.

Οι συγχωνεύσεις δεν έχουν παιδαγωγικό χαρακτήρα κι ας ισχυρίζεται το  Υπουργείο το αντίθετο. Ο μόνος λόγος που γίνονται είναι για να μειώσουν τον αριθμό των εκπαιδευτικών και έτσι, σύμφωνα με τις επιταγές της Τρόικας, το κόστος της παιδείας, δηλαδή να μειώσουν ένα κρατικό έξοδο. Οι συγχωνεύσεις θα μεγαλώσουν ακόμα πιο πολύ την πληγή των φροντιστηρίων,  θα στείλουν όλο και πιο πολλά παιδιά στο σπίτι τους –ήδη η μαθητική διαρροή φτάνει το 30% στα λύκεια! Η παιδεία είναι δημόσιο και κοινωνικό αγαθό που πρέπει να παρέχεται στον πολίτη δωρεάν.

Χρειάζεται καλή χρηματοδότηση για να έχει την απαραίτητη υλικοτεχνική υποδομή, χρηματοδότηση που πρέπει να προέρχεται από τον κρατικό κορβανά και όχι από ιδιώτες και επιχειρήσεις, γιατί κανείς δεν δίνει χρήματα χωρίς ανταλλάγματα. Η παιδεία δεν μπορεί να μπαίνει στη λογική των αριθμών και να ισοσκελίζει τόσα δίνω άρα τόσα πρέπει να πάρω. Είναι το μέλλον του λαού και μ’ αυτό δεν παίζουν. Δεν θέλουμε μια παιδεία που οξύνει τον ανταγωνισμό και την ατομικότητα, των μετρήσιμων δεξιοτήτων όπου όλα κινούνται στη λογική της βαθμολόγησης και από εκεί θα εξαρτηθεί η ζωή του νέου ανθρώπου και η χρηματοδότηση μιας σχολικής μονάδας. Δεν θέλουμε το δάσκαλο ανθρωπάκι στο κυνήγι του μεροκάματου αλλά περήφανο επιστήμονα και παιδαγωγό, που μοιράζεται τις γνώσεις και την πείρα του. Είναι αναγκαία η αύξηση του ποσοστού ΑΕΠ για την παιδεία, το 2,75% φέτος αποτελεί ιστορικό χαμηλό της τελευταίας τριακονταετίας και ντροπή για μια ευρωπαϊκή χώρα, είναι αναγκαίες οι  μικρές ευέλικτες σχολικές μονάδες με άρτιο εξοπλισμό, δασκάλους σε επαρκή αριθμό, δηλαδή αύξηση διορισμών εκπαιδευτικών με πλήρες ωράριο και εργασιακά δικαιώματα, με διαρκή επιμόρφωση στο επιστημονικό τους αντικείμενο και με αξιοπρεπή αμοιβή γιατί ονειρευόμαστε τους νέους μας όχι αναλώσιμο υλικό στην ανεξέλεγκτη θεότητα της αγοράς, άλλα ολοκληρωμένο άνθρωπο με το Α κεφαλαίο.
Η Καλλιθέα είναι μια δύσκολη περιοχή.  Πόλη κατοίκων με χαμηλά εισοδήματα, με πολλούς ανέργους, με πολλούς μετανάστες και ακόμα πιο πολλούς παλιννοστούντες. Το μαθητικό δυναμικό των  σχολείων ειδικά του κέντρου έχει μεγάλο αριθμό  παιδιών μεταναστών πολλά από τα οποία έχουν γλωσσικές δυσκολίες –γιατί η πολιτεία δεν φρόντισε για τάξεις υποδοχής- προέρχονται από προβληματικά οικογενειακά περιβάλλοντα –ανεργία και φτώχια- και δυσκολεύονται στην κοινωνική ένταξή τους. Οι δάσκαλοί μας στην πλειονότητά τους κάνουν φιλότιμες προσπάθειες αλλά δεν είναι κατάλληλα προετοιμασμένοι ενώ για ειδικό προσωπικό ούτε λόγος. Η μαθητική διαρροή εξαιτίας της ανεργίας και της φτώχιας είναι μεγάλη και στους Έλληνες μαθητές. Φέτος καταργήθηκε η πρόσθετη διδασκαλία,  η ενισχυτική εκτός σχολείου από την πολιτεία προσφερόμενη δωρεάν βοήθεια. Το παράπλευρο σχολείο, το φροντιστήριο, κοστίζει πολύ και το εξετασιοκεντρικό σχολείο μας υποχρεώνει τις οικογένειες σε οικονομική αφαίμαξη. Όταν αδυνατούν να πληρώσουν πολλά παιδιά εγκαταλείπουν το σχολείο ή το τελειώνουν κακήν κακώς με αποτέλεσμα ένα τερατώδη οργανικό αναλφαβητισμό με τραγικά συνεπακόλουθα.

Ένα πρόβλημα νεανικής παραβατικότητας ολοένα και αυξάνεται στην πόλη μας. Τα ποσοστά εφήβων που κάνουν χρήση ουσιών μεγαλώνουν. Ένα μεγάλο σχολείο δεν ελέγχεται εύκολα, οι φτωχές αθλητικές υποδομές του και οι βιβλιοθήκες, όπου υπάρχουν, όταν χρησιμοποιούνται από ακόμα πιο πολλούς δεν επαρκούν και φθείρονται γρήγορα, άρα ο νέος άνθρωπος δεν συγκρατείται στο χώρο του σχολείου.
Παρά τα όσα ειπώθηκαν δεν είναι λίγα όσα μπορεί να κάνει ένας δήμος, εν προκειμένω ο δήμος Καλλιθέας. Μπορεί αρνηθεί τη δυνατότητα συγχωνεύσεων σχολείων στα όρια της επικράτειάς του, ας πούμε, ή να εκπονήσει προγράμματα δημιουργικής απασχόλησης και ευαισθητοποίησης των μαθητών. Αλλά πρέπει να το θέλει. Και μάλλον δεν το θέλει, το αντίθετο προτιμά να υπακούσει στις εντολές του Υπουργείου, γιατί προφανώς και συμφωνεί με την πολιτική αυτή. Κ. Δήμαρχε, συχνά επαίρεστε για την τέταρτη τετραετία της εκλογής σας. Ήταν μια ευκαιρία να δικαιώσετε την στάση σας και την χάσατε.